Medeniyetler Beşiğinde Yakınlarını Kaybeden Ailelerle Yardımlaşma, Dayanışma, Birlik ve Kültür Derneği (MEBYA-DER), 1990’lı yıllarda Kürt özgürlük mücadelesinde şehit düşenler için iki günlük anma programı düzenledi.

19 şehidin anıldığı programa çok sayıda aile katıldı. Yıllar sonra yakınlarının yasını tutabilmenin kendileri için büyük anlam taşıdığını belirten aileler, şehit yakınlarının mezarlarının bulunmasını ve mezarlarını ziyaret edebilmeyi istedi.

Barış ve Demokratik Toplum Süreci’nin başarıya ulaşması gerektiğini vurgulayan aileler, artık savaşın sona ermesini ve başka ailelerin aynı acıları yaşamamasını istedi.

‘OĞLUMUN MEZARININ NEREDE OLDUĞUNU ÖĞRENMEK İSTİYORUM’

1994 yılında PKK’ye katılan oğlu Siyabend (Şahabettin) Yolay’ın 1998 yılında şehit düştüğünü belirten Seniha Yolay, oğlunun gittiği günden bu yana kendisinden haber alamadığını ve yıllar sonra taziyesini kurabildiklerini söyledi.

Oğlunun mezarının nerede olduğunu öğrenmek istediğini belirten Yolay, artık daha fazla kan dökülmemesi ve barışın inşa edilmesi gerektiğini vurguladı.

Seniha Yolay, şunları söyledi:

“Oğlum okula gideceğim diye gitti, bir daha da gelmedi. 1998 yılında şehit düştüğünü öğrendik. Biz o günden sonra kendisinden haber alamadık. Çok sordum ama kimseden bir bilgi alamadım. Bugün 30 yıl sonra taziyesini kurduk. Ben oğlumun mezarının nerede olduğunu öğrenmek istiyorum. Annesi olarak tek talebim bu.

Bugün yıllar sonra onların yasını tutmak bile bizim için çok önemli. Yıllarca çatışmalar sürdü. Bu barış süreci amacına ulaşmalı ve artık cenazeler gelmemeli. Biz aileler barış istiyoruz, kimsenin canının yanmasını ve kimsenin yaşamını yitirmesini istemiyoruz.

Biz aileler olarak bugün kendi değerlerimize sahip çıkıyoruz. Ne olursa olsun onları hiç unutmadık ve unutmayacağız. 50 yıldır akan bu kan durmalı. Bugünden sonra insanlar artık ‘Cenaze gelecek mi?’ diye düşünmemeli.”

‘33 YIL SONRA YENİDEN GÖZYAŞI DÖKÜYORUZ’

Anmaya katılan Filiz Bayram ise kardeşi Meki Bayram’ın (Çiya Dilbirîn) 1992 yılında PKK’ye katıldığını, 1994 yılında şehit düştüğünü belirtti.

Aradan geçen yıllara rağmen yaşadıkları acıları unutamadıklarını ifade eden Bayram, barış sürecinde artık somut adımlar atılması gerektiğini söyledi.

Kardeşinin bir mezarının olmasını ve en azından bir kez mezarı başına gidebilmeyi istediğini belirten Bayram, şöyle konuştu:

“Benim kardeşim gitti, bundan sonra kimse yaşamını yitirmesin istiyorum. Barış süreci somut adımlarla artık hayata geçmeli. Artık kimsenin canı yanmamalı, artık yeter diyoruz.

33 yıl sonra burada bir yas tutuyoruz ve 33 yılın sonunda yeniden gözyaşı döküyoruz. Her şey bizim için dün gibi. Hiçbir anne, hiçbir kardeş şehitlerini unutmuyor, o günleri unutmuyor. Ne yaşadığımız acıları ne de yitirdiklerimizi unutmadık.

Artık savaş durmalı ve tank, top sesleri durmalı. Bugüne kadar her şeyi yaşadık ama artık bu topraklara barış gelmeli. Dürüst bir barış hayata geçmeli.

Biz onların bir mezarının olmasını istiyoruz, eğer yoksa dahi kemiklerinin nerede olduğunu bilmek istiyoruz. Hiç olmazsa bir kere onların mezarı başına gitmek istiyoruz. Sadece bizim değil, bizim gibi bütün ailelerin talebi bu.”

‘AİLELERİN İLK TALEBİ ÇOCUKLARININ MEZARLARINI ZİYARET ETMEK’

MEBYA-DER yöneticisi Mehmet Emin Kılıç da Kürt halkının büyük acılar ve mücadeleler yaşayarak bugünlere geldiğini belirterek, düzenlenen anmaların aileler açısından büyük önem taşıdığını söyledi.

Yıllar önce yakınlarını kaybeden çok sayıda ailenin hâlâ yasını tutamadığını belirten Kılıç, ailelerin en büyük talebinin çocuklarının mezarlarının nerede olduğunu öğrenmek ve onları ziyaret etmek olduğunu vurguladı.

Kılıç, şöyle konuştu:

“Şimdiye baktığımızda Kürt halkının yaşadıklarının dünyanın hiçbir yerinde benzeri yoktur. Bu ailelerimiz 30 yıl önce çocuklarını kaybetti ve yıllarca kendilerinden haber alamadı. Bugün de hâlâ yasını tutamayan aileler var.

Ailelerin buna rağmen içi rahat değil çünkü hâlâ cenazelerinin ve mezarlarının nerede olduğunu merak ediyorlar. Bugün bir anma düzenlendi ama aileler burada mezar taleplerini sık sık dile getiriyorlar.

Aileler ölümü kabul etmiyor ve mezarları olmadığı için bu kabullenememe daha da yoğunlaşıyor. Ailelerin ilk talebi çocuklarının mezarlarını ziyaret etmek. Bir kemikleri de olsa gidip görmek istiyoruz. Bu noktada ailelere mezarları bulması ve ziyaret etmesi için imkân sağlanmalı.”