Kadınlar erkek egemen zihniyete karşı komünlerde örgütlenmeli

Kadınlar erkek egemen zihniyetin saldırılarından kendilerini korumak için her yerde komün biçiminde örgütlenmeli. Bu komünlerde hem ekonomik hem yaşamsal hem de örgütsel ihtiyaçlar kurumsallaştırılmalı.

21. yüzyılda yaşanan savaş hegemonik güçler tarafından yürütülüyor ve bu güçler, kadınların özgürlük mücadelesini her yönden bastırmak istiyor. 21. yüzyılın kadın özgürlüğü yüzyılı olacağı iddiasıyla birlikte, mevcut saldırılara yanıt verebilmek için kadınların örgütlenme sistemlerini daha da güçlendirmeleri gerekiyor. Kadınlar ancak bu şekilde kendilerini koruyabilir ve çevrelerindeki toplumu kendi etraflarında bir araya getirebilir. Özellikle Ortadoğu'da bu örgütlenme ve mücadele, kadınlar için su ve ekmek kadar önemlidir. Çünkü bugün hegemonya savaşının merkezi haline gelen Ortadoğu'da kadınlar şiddete, cinsel saldırılara, katliamlara ve her türlü saldırıya maruz kalıyor. Türkiye'den İran'a, Afganistan'dan Sudan'a, Irak'a, Suriye'ye ve daha birçok ülkeye kadar kadınlar, dış ve iç savaşların kurbanı oluyor.

İran, ABD ve İsrail arasındaki savaş uzun süredir devam ediyor. Bilindiği üzere bu savaştan en fazla etkilenenler kadınlar oluyor ve devletlerin hegemonya sisteminin kurbanı haline geliyor.

Afganistan'da Taliban'ın iktidara gelmesiyle birlikte kadınlar, yaşamın her alanında varlıklarını kanıtlamak zorunda kalıyor. Eğitim görmek ve çalışmak onların doğal hakları olmasına rağmen bu haklar da önemli bir mücadele alanına dönüşüyor. Kadınları dinci bir anlayışla kuşatan Taliban, çıkardığı yasalarla kadınları yaşamdan koparıyor ve erkek egemen sistemini dayatıyor.

Sudanlı kadınların durumu da benzer. Bilindiği üzere Sudan'da yaklaşık 4 yıldır bir iç savaş yaşanıyor. Hem iktidar hem de ‘Hızlı Destek Kuvvetleri’ adlı silahlı güçler, Sudanlı kadınlara yönelik vahşi eylemlerde bulunuyor. İç savaş sonucunda binlerce kadın toplu cinsel saldırıya maruz kaldı. Her iki taraf da birbiriyle savaşırken halkı ve kadınları kendi çıkarları uğruna suçluyor, eylemlerini meşru göstermeye çalışıyor. Topluma hiçbir hizmeti ve yararı olmayan bu iki güç, on binlerce insanın yaşadığı yerleri terk ederek göç etmesine neden oldu.

Birçok farklı ülkede kadınlar baskı ve zorbalıkla karşı karşıya kalıyor. En temel haklarını yasal güvenceye kavuşturmak ve kazanımlar elde etmek için sürekli mücadele etmek zorunda kalıyorlar. Erkeklerin yönetimindeki devlet sistemleri, kadınların çıkarlarını korumaya yönelik hiçbir hükmü yasalara koymuyor. Yasalar da erkek egemen zihniyetle hazırlanıyor. Birçok kadın, erkeklerin çıkarları doğrultusunda hazırlanan bu yasalar nedeniyle haklarına kavuşamıyor. Boşanma hakkından çocuk haklarına, çalışma hakkına kadar pek çok haktan mahrum bırakılıyor.

Bugün Tunus, Mağrip ülkeleri, Türkiye ve daha birçok yerde kadınlar yasal haklarını kazanmak için mücadele ediyor. Elbette bazı yasalar çıkarılıyor ve bunlar ‘aile yasası’ olarak adlandırılıyor. Ancak bu yasalarda da kadınların hakları göz ardı ediliyor.

ERKEK EGEMEN ZİHNİYET TOPLUMUN ÇIKARLARINI DÜŞÜNMÜYOR

Mevcut savaştan en fazla etkilenenler kadınlardır. Göç, cinsel saldırılar, işsizlik ve kötü ekonomik koşullar kadınları derin kaygıların içine itiyor. Çünkü toplumu örgütleyen ve çevresinde yaşamı var eden kadındır. Ancak erkek-devlet zihniyetini inşa eden kapitalist modernite sistemi, kadının bu doğal görevini elinden almış ve onu kendi politikalarının hizmetine sokmuştur. Toplumun çıkarlarını düşünmeyen egemen erkek, mevcut savaşı daha da büyütmek için doğayı talan ediyor, kadını savaşın bir aracı haline getiriyor, toplumu yoksul ve çaresiz bırakıyor.

Ortaya çıkan bu tablo, elbette yalnızca Ortadoğu ülkeleriyle sınırlı değil. Avrupa'nın birçok ülkesinde de kadınlar her türlü saldırı ve şiddete maruz kalıyor. Araştırmalara göre Almanya'da ev içi şiddet artmış durumda. Artık gerici erkeklerin ısrarla dile getirdiği ve kadınları evlere hapsetmek için kullandığı ‘En güvenli yer evdir’ sözü de geçerliliğini yitirmiştir.

Güçlü bir örgütlenme ve bilinçlenme olmadığı sürece ev de okul da iş yeri de ve sokak da güvenlik olmayacaktır. Çünkü sözünü ettiğimiz zihniyet yalnızca birkaç kişinin yaklaşımı değildir; bu bir kültürdür. Üstelik kökleri ve temelleri 30 bin yıllık derin bir tarihe dayanan bir kültürdür.

Önder Apo'nun, “Toplumun köleleştirilmesi kadınla başlamıştır” sözü bu gerçeği çok açık bir şekilde ortaya koymaktadır. Bu zihniyet, devlet iktidarıyla birleştiğinde artık bütünüyle sistemin içine yerleşmiş, kadınlara ve topluma yönelik şiddetini geliştirmiştir.

Kadın cinayetlerinin bilançosunun giderek ağırlaşmasının nedeni de budur. Birçok ülkede bu rakamlar korkunç boyutlara ulaşmıştır. Kadınlar öncülüğünde Jin Jiyan Azadî ayaklanmasının başladığı İran'da bütün kadınlar ayağa kalktı; ancak mevcut şiddet ortadan kalkmadı. İran'da ve Rojhilat’ta kadınlar hâlâ her gün öldürülüyor ve şiddete maruz kalıyor. Toplumun baskısının yanı sıra devlet baskısı da oldukça ağır. İran hapishanelerinde onlarca kadın idam tehdidi altında bulunuyor. Onlarcası ise hapis cezasına çarptırılmış durumda.

KADIN NASIL VE HANGİ YÖNTEMLERLE ÖRGÜTLENECEK?

Dünyanın her yerinde artık şiddetin günlük bir uygulama haline geldiğini ve bu şiddetin normal karşılandığını söyleyebiliriz. Zaten en tehlikeli olan da budur. Sistem de tam olarak bunu istiyor: Kadın cinayetlerini, doğanın yok edilmesini, savaşı, talanı, göçü, topluma ve kadınlara yönelik saldırıları normal göstermek. Oysa erkek egemen zihniyetin eliyle gerçekleştirilen bu uygulamalar ne normaldir ne de sıradandır. Aksine bunlar, insanın ve evrenin doğasına aykırıdır.

Bakûr, Şengal ve Rojava entegrasyon sürecinden geçiyor. Bu nedenle bu konular üzerinde çok sayıda tartışma yürütülmeli ve çözüm için mutlaka pratik adımlar atılmalıdır. Kuşkusuz Önder Apo, Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı adlı manifestosunda sorunu ve çözümünü açıkça ortaya koymuştur. Önder Apo, insanlığın temel sorunu olan kadın sorununu tarihten başlayarak ele almakta ve çok güçlü çözümlemeler yapmaktadır. Bu manifestoda bir kez daha kadınların ve toplumun örgütlenmesine dikkat çekmektedir.

Peki, kadın kendisini nasıl ve hangi yöntemlerle örgütleyecek? Her şeyden önce kadınların bulunduğu her yerde komün biçiminde örgütlenmesi gerekiyor. Halkın bir araya gelmesinin elbette bir amacı olmalıdır. Hangi sorunlar ve ihtiyaçlar var? Kadın neyi istiyor, neyi sunmak, neyi değiştirmek ve neyi inşa etmek istiyor? Değişimin yolu ve yöntemi nasıl olmalı? Nasıl bir mücadele yürütülmeli ve kime karşı nasıl mücadele edilmeli?

Bütün bu soruların yanıtı komündedir. Mevcut ihtiyaçlara göre pratik adımlar atılmalıdır. Bu komünlerde hem ekonomik hem yaşamsal hem de örgütsel ihtiyaçlar kurumsallaştırılmalıdır. Yani bu komünler her açıdan kadınların çalışmalarına yanıt verebilecek bir yapıya dönüşmelidir.

Komünal örgütlenmeden söz ettiğimizde, elbette bu örgütlenme yalnızca kendi çevresiyle sınırlı kalmamalıdır. Sözünü ettiğimiz yapı bütün kadınları kapsamalıdır. Tek bir kadın bile komünün dışında kalmamalıdır. Bütün kadınlar kendilerini komünlerin içinde görmeli, kendilerine ait hissetmeli ve bu komünün kendileri için vazgeçilmez, yaşamsal bir ihtiyaç olduğu bilincine ulaşmalıdır. Saldırılar ne kadar ağır olursa olsun, kadınların bilinçlenmesinin ve örgütlenmesinin de geçmişe kıyasla daha fazla geliştiği bilinmelidir.

Elbette bunun perspektifi Önder Apo ve Kürdistan Kadın Hareketi tarafından ortaya konulmuştur. Artık Kürdistan'ın dört parçasında kadınlar, mücadeleleri ve örgütlenmeleriyle dünyadaki kadınlar için bir ilham kaynağı haline gelmiştir. Kürt kadınları her alanda öncü bir rol oynuyor ve örgütlenmelerini önemli ölçüde güçlendirmiş durumdalar. Ancak bu örgütlenmenin evrensel bir boyut kazanması gerekiyor. Çünkü kadın sorunu evrensel bir sorundur.

Erkek egemen zihniyet dünyanın her yerinde kendisini örgütlemiş ve sistem haline getirmiştir. Bu nedenle kadınların mücadelesi ve örgütlenmesi tek bir parçayla ya da tek bir ülkeyle sınırlı kalmamalıdır. Kadınlar konfederalizmlerini inşa etmeli ve çok daha güçlü, etkili mücadele yürütmelidir. Bu şekilde karanlığa karşı mücadele edebilir, dünyalarını güzelleştirip anlamlı hale getirebilirler. Aynı zamanda özgür bir ülkede, özgür bir birey olarak, öz kimlikleriyle yaşayabilirler.

Manifestonun yayımlanmasıyla birlikte böyle bir dünyanın mümkün olduğunu bir kez daha gördük. Bunun için de ortak bir akla ve ortak bir mücadeleye ihtiyaç var.