Geceydi; ağır, sessiz ve korkunç bir gece. En derin karanlığın bir parçası gibi ovaların ve dağların üzerine çökmüştü. Binlerce yıldır büyük medeniyetlere tanıklık etmiş kadim ve kutsal kale Şengal, eşi benzeri görülmemiş bir korkunun gölgesinde titriyordu. Bu şehrin her köşesinde, her kutsal taşın içinde aydınlık günlerin hatırası hâlâ sıcaktı; ancak soykırımın kara rüzgârı bu sıcaklığı bir anda soğuttu. Bu topraklar; emeğiyle, sarı toprağıyla ve Êzidî çocukların bağlılığıyla yaşayan bu diyar, fermanın, vahşi katliamların acısıyla yüz yüze kaldı. İnsanlığa dair her şeyi unutmuş olan karanlığın çeteleri, kara ve ölümcül bir fırtına gibi bu kutsal toprakların üzerine çöktü. Binlerce kadın, çocuk, yaşlı ve genç evlerinden çıkarıldı. Bir kısmı kılıçların kurbanı oldu, bir kısmı ise sessiz kalan dünyanın gözleri önünde sürgün yollarına düştü ve yalın ayakla kutsal Şengal Dağı'na doğru yöneldi.

Yüzyıllardır sığınak olan dağlar, dünyanın açık mezarlığa dönüştüğü bir süreçte yeniden yaşamın tek sığınağı olmuştu. Yazın kavurucu sıcağında ve kışın çetin soğuğunda, binlerce çaresiz insan bu kayalıkların üzerinde bir gün yeniden aydınlığın doğmasını bekliyordu. Bu yaralı dağda, o soğuk mağaraların içinde umut hiçbir zaman yok olmamıştı. Bu toprakların çocukları, yüreklerinde derin yaralar açan kılıç darbelerine rağmen kaderlerini karanlık ellere bırakmayacaklarına dair söz verdiler. Ülkenin dört bir yanından onurlu gençler bir araya gelerek özgürlük savaşçılarına dönüştü. YBŞ-YJŞ ve HPG-YJA Star’ın fedakâr savaşçıları Şengal'in çevresinde direniş kaleleri inşa etti. Her biri yüreğinde özgürlük için bir şarkı taşıyordu. Ellerinde tuttukları silahlar yalnızca demirden ve çelikten ibaret değildi; onurlarını, tarihlerini ve varlıklarını koruma yönündeki kutsal duyguyla şekillenmişti.

Geri dönüş hazırlıkları sessizlik içinde, ancak yürekleri titreten bir coşkuyla yürütülüyordu. Dağın zirvelerinde, mağaraların ve soğuk çadırların arasında kurtuluş planları kutsal bir heyecanla hazırlanıyordu. Savaşçıların Şengal taşları üzerindeki adımlarının sesi, yeniden doğuşun bir şarkısı gibi yankılanıyordu. Herkes bunun sıradan bir askeri operasyon olmadığını biliyordu. Bu, ölüme terk edilmiş bir toprakta yaşamın geri dönüşü ve bizzat insanlığın yeniden dirilişiydi. Ve o gün geldi; zaman adeta durdu. 2015 yılının sonbaharı, sararmış yaprakları ve soğuk rüzgârıyla her yanı sarmıştı. Direniş ateşi yükseldi ve ‘Tolhildan’ adıyla başlayan operasyon, düşmanın mevzilerine bir fırtına gibi girdi. Özgürlük güçleri ile YBŞ ve YJŞ savaşçıları, birkaç koldan bir sel gibi şehre doğru ilerledi. Musul ile Suriye'yi birbirine bağlayan ve çetelerin yaşam damarı olarak bilinen ana yol, kısa süre içerisinde kesilerek kontrol altına alındı. Yıllardır kâbus gibi şehrin üzerine çökmüş olan korku, artık top sesleri ve özgürlük mevzilerinin gürültüsüyle çatlıyor ve parça parça dağılıyordu.

SAVAŞÇILAR CANLARI PAHASINA ADIM ADIM ŞENGAL’İN YIKILMIŞ SOKAKLARINA GİRDİLER

Savaşçılar, adım adım, kanları ve canları pahasına Şengal'in yıkılmış sokaklarına girdiler. Karanlığın işaretleriyle karartılmış her yapı, bir kez daha özgürlüğün rengine boyandı. Bazı yerlerde ağır, zorlu ve göğüs göğüse çatışmalar yaşandı. Çünkü düşman, kan dökerek işgal ettiği toprakları kolayca terk etmek istemiyordu. Ancak savaşçıların kararlılığı her taştan daha güçlü, her dağdan daha yüceydi. Atılan her adımla birlikte katledilen insanların hatırası, yüreklerinde yollarını aydınlatan ve onları zafere doğru çeken bir ışığa dönüşüyordu. 13 Kasım 2015'te şehrin dört bir yanında zafer sesleri yükseldi ve o an doruk noktasına ulaştı. Şengal; onca acı, gözyaşı, vahşet ve karanlığın ardından güneşin ışığıyla yeniden uyandı. Şehrin yıkılmış evlerine renkli bayraklar ve Önder Apo'nun posterleri asıldı. Rüzgâr bu bayrakları dalgalandırırken, bu dalgalanışla birlikte tarihin sayfaları da değişiyordu.

Aylar boyunca çetin soğuklarda bekleyen savaşçılar, kutsal amaçlarına ulaşmışlardı. Geçmiş yılların acı dolu gözyaşları birçok insanın sevinç gözyaşlarına dönüştü. Ancak şehrin kurtarılması yalnızca askeri bir savaşın sonu değildi; yeni bir inşa ve yeniden doğuş döneminin başlangıcıydı. Ardında kalan manzara büyük yıkımlardan ibaretti. Harabeye dönüşmüş evler, sessizliğe bürünmüş sokaklar ve tozların arasında kalmış hatıralar sahiplerinin geri dönmesini ve yaşamın sesinin yeniden duyulmasını bekliyordu. Bütün yıkımlara rağmen Êzidî halkının ruhu ve şehri kurtaran güçlerin kutsal dayanışması, yaşamın ölümden, aydınlığın ise karanlıktan binlerce kat daha güçlü olduğunu gösterdi. Bugün Şengal'e bakıldığında, o kutsal dağ artık yalnızca bir sığınak değil, eşsiz bir direnişin ve insanlık onurunun sembolüdür.

ZAFER SADECE SİLAHLA DEĞİL FİLİZLENEN İNANÇLA KAZANILDI

Şengal'in kurtuluş hikâyesi onurlu bir halkın yeniden ayağa kalkışının hikâyesidir. O gün, özgürlüğü tanıyan her insanın yüreğinde karanlık gökyüzündeki parlak bir yıldız gibi kalır ve gelecek kuşaklara, karanlık ne kadar uzun sürerse sürsün, sonunda aydınlığın her zaman galip geleceğini anlatır. Bu zafer yalnızca silahlarla değil, yeniden filizlenen inançla kazanılmıştır. Şengal'in her taşı bugün bir direniş hikâyesi anlatıyor. Bu yıkıntıların üzerinde oynayan çocukların sesi, yaşamın ölüme karşı kazandığı zaferin en büyük kanıtıdır. Bu kutsal ovalarda artık özgürlük rüzgârı, ağaçların yaprakları arasında alçalıp yükselerek herkesin kalp atışlarına yeniden karışıyor. Şengal’de doğan güneş, yalnızca gecenin karanlığını parçalamakla kalmadı; yıllardır bu topraklara çöktürülmüş korku ve dehşeti de bütünüyle ortadan kaldırdı.

Özgürlük savaşçıları, direnişleriyle ve eşsiz emekleriyle tarihe bir kez daha damgalarını vurdular ve hiçbir gücün insanlık onurunu yok edemeyeceğini gösterdiler. Binlerce yıldır en vahşi fermanlara ve katliamlara maruz kalan Êzidî halkı, bu kez özgürlük savaşçılarının desteğiyle esaret zincirlerini kırdı ve atalarının topraklarında başını dik tuttu. Şimdi şehrin her köşesinde yeniden inşa çalışmaları, göç edenlerin geri dönüşü ve kültürel canlanma başlıyor. Yıkılmış evler birer birer yeniden inşa ediliyor, çocukların eğitimi için okullar açılıyor ve yıllarca sahipsiz kalan tarlalar yeniden çiftçilerin emeğiyle sürülüyor. Şengal, bütün derin yaralarına rağmen yeniden ayağa kalkıyor ve dünyada karanlığa karşı aydınlığın kazandığı zaferin en büyük sembolü olarak yerini alıyor.