İnsan doğayla bütünleştiğinde doğanın dilini anlayabilir. Bunun için insanın doğada yaşaması, ona sahip çıkması ve aynı zamanda onu koruması gerekir. Bu gerçeği anlayanlar özgürlük gerillalarıdır. Bu nedenle üslerini yer ile gökyüzünün birleştiği zirvelerde kurarlar. Bütün bitkiler ve hayvanlar onların çevresinde toplanır.

Pezkovî (dağ keçisi) de dağların zirvesinde yaşayan hayvanlardan biridir. Çok dikkatli ve hassas bir hayvandır; kolay kolay yakalanamaz, yani evcilleştirilemez. Kendilerine herhangi bir zarar gelmeyeceğine inanmadıkları sürece de insanlara yaklaşmazlar.

Gerillalar, doğayı koruyan tutumlarıyla bilinir. Zaten Önder Apo'nun paradigmasının temel ayaklarından biri de doğayı korumaktır. Bu nedenle gerillalar mücadelelerini ve yaşamlarını bu hassasiyetle sürdürür.

Gerillalar, bu pezkovîleri bir süre sahiplenerek yaşamlarını sürdürebilmelerine yardımcı olur. Daha sonra onları serbest bırakır, yani yeniden doğaya salar.

Birlikte geçirilen zaman, gerilla ile pezkovîler arasında ortak bir dilin oluşmasını da sağlar. Bu dil aracılığıyla herkesin kendisinden bir pay çıkarabileceği bir dostluk gelişir. Zaten gerillaların birçok anısında hayvanlarla kurdukları dostluk anlatılır. Bu, sıradan bir dostluk değildir. Gerillaların bütün canlılarla kurduğu içten bağ nedeniyle doğa da zorluklar ve sıkıntılar karşısında onları korur, doyurur ve onlara sahip çıkar. Bu, gerilla ile doğa arasındaki karşılıklı etkileşimin ve tamamlayıcılığın ilişkisidir.