GÖRÜNTÜLÜ

Barış Annesi Nezahat Teke: Bir saat bile ömrümüz kalsa barış için mücadelemizi sürdüreceğiz

26 yıldır barış mücadelesini sürdüren Barış Annesi Nezahat Teke, ana dil hakkının güvence altına alındığı, annelerin ağlamadığı bir gelecek istediklerini belirterek, “Bir saat bile ömrümüz kalsa barış için mücadelemizi sürdüreceğiz” dedi.

NEZAHAT TEKE

Kürdistan’da Barış Anneleri’nin her birinin mücadeleye uzanan hikayesi farklı olsa da onları bir araya getiren nedenler ortak. Devletin baskı ve şiddet politikaları nedeniyle yaşamları değişen, evlatlarını bu mücadele içinde kaybeden anneler, bugün çocuklarının bıraktığı mirası devralarak barış talebini yükseltiyor. Başka annelerin aynı acıları yaşamaması için 26 yıldır mücadele eden Barış Anneleri’nden Nezahat Teke de kızının şehadetinden sonra yaşamını barış mücadelesine adadı.

Özgür Halk dergisinin Amed büro temsilcisi Nesrin Teke, 9 Temmuz 2000’de “Güneşimizi Karartamazsınız” eylemleri kapsamında bedenini ateşe verdi ve 11 Temmuz’da tedavi gördüğü hastanede şehit düştü. Kızının şehadetinin ardından mücadeleye katılmaya karar veren Nezahat Teke, o günleri ajansımıza anlattı.

“Her şeye tanık oluyorduk. Ancak insanın kendi evinde, kendi ailesinde yaşadığı acı; özellikle de kendi çocuğunu görmesi kadar ağır bir şey yok” diyen Nezahat Teke, kızının mücadeleyle tanıştığı dönemi şu sözlerle aktardı:

“Nesrin okula gidiyordu. Bir gün geldi, önlüğünün yakasını yıkamak için çantasını boşalttım. Dergiler gördüm. Birinin üstünde Leyla Qasim’in fotoğrafı vardı. Diriliş ve Medya Güneşi dergileri de vardı. Nesrin’e, ‘Okula gidiyorsun, bunları yanında ne diye taşıyorsun? Sen daha küçüksün. Okulunu bitirmelisin’ dedim. ‘Şimdiden başlamazsam, bir şeyleri anlamazsam; büyüdüğümde zihnim boş kalacak’ dedi.

O zamanlar insanları alıp götürüyor, 25 gün gözaltında tutuyorlardı. ‘Sen küçüksün, yapma, senin yüzünden biz de zarar görürüz’ dedim. Bana döndü ve ‘Biraz büyüdüğünde bu şeyleri daha iyi anlayacaksın’ dedi. Bugün her şeyin farkındayım ve aslında büyümek böyle bir şeymiş.”

ANNESİNİ BARIŞ MÜCADELESİNE HAZIRLAMIŞTI

Nezahat Teke, barış otobüsünün İstanbul’dan Amed’e geldiği günü ve kızı Nesrin’le aralarında geçen konuşmayı şu sözlerle aktardı:

“Barış otobüsü İstanbul’dan Batıkent’e gelecekti. Akşam bana, ‘İşini erken bitir, seninle barış otobüsünü görmeye gidelim’ dedi. ‘Gelip ne yapacağım ne işim var?’ dedim. ‘Onlar da senin gibi anneler’ dedi. ‘Onlar çocuklarını verdiler, zulüm ve baskı gördüler’ demem üzerine, ‘Ne malum senin de göremeyeceğin?’ dedi. Sabah gidip gördük. ‘Bak, ne kadar güzel anneler, ne kadar cesurlar’ dedi. ‘Acaba benden de bir şeyler yapmamı mı istiyor?’ diye düşündüm. İnsanların ölmemesi için sokağa çıkmamı istiyordu.”

DÖRT ANADAN YÜZLERCE ANAYA

11 Temmuz 2000’de Nesrin’in şehit düşmesinin ardından Nezahat Teke için artık yeni bir dönem başladı. Kızının şehadetinden sonra barış mücadelesine katılan Nezahat Teke, Sakine Arat, Azize Yiğit ve Dilşah Özgen ile birlikte Amed’de Barış Anneleri Meclisi’nin kuruluşunda yer aldı.

Bugün 24 meclislerinin ve onlarca üyelerinin bulunduğunu belirten Nezahat Teke, barış mücadelesinden vazgeçmeyeceklerini vurguladı. Nezahat Teke, mücadelelerinin amacını ve kararlılıklarını şu sözlerle dile getirdi:

“Demokratik bir ülke için yola çıktık. Elbette zorluklar yaşanacak. Ancak gözümüz aydınlık bir gelecekte. Kötü bir şey istemiyoruz. Barış için, ana dilimiz için, annelerin ağlamaması için mücadele ediyoruz. Bugün Kürdistan dağlarında dolaştığınızda her ağacın, her toprağın altında annelerin çocuklarının kemikleri var. Sahipsiz mezarlar, toplu mezarlar ve faili meçhuller var. Tüm bunlara rağmen bir saat bile ömrümüz kalsa barış için mücadelemizi sürdüreceğiz.”

ŞİDDETİN EN BÜYÜĞÜ

Kürdistan’da Barış Annesi olmak, devlet baskısının doğrudan hedefi haline gelmek anlamına geliyor. 26 yıldır barış mücadelesini sürdüren ve bu süreçte defalarca gözaltına alınan Nezahat Teke için en ağır dönemlerden biri ise 11 ay boyunca ev hapsinde tutulduğu süreç oldu. Bu dönemde oğulları Mazlum ve Tîrej’in de cezaevinde olduğunu belirten Nezahat Teke, çocuklarından ayrı kalmanın yarattığı acıyı şu sözlerle anlattı:

“11 ay ev hapsinde tutuldum, ayağıma elektronik kelepçe takıldı. O yıl iki oğlum da cezaevindeydi. Tek başımaydım ve çocuklarımı aylarca göremedim. En büyük şiddet işte buydu. Bu yüzden söylüyorum; şiddet sadece dayak değildir.”

‘HER GÜNÜMÜZ DİRENİŞ OLSUN’

25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü’ne ilişkin de konuşan Nezahat Teke, kadınlara mücadeleyi yılın tek bir günüyle sınırlamama çağrısında bulunarak, “Yılda bir kez sokaklara çıkıp ‘25 Kasım’da kadınlar öldürülmesin’ demeyelim. Kadınların öldürülmemesi, çocuklarımızın öldürülmemesi ve tutuklanmaması için her günümüz bir direniş olsun.”